Och, cóż to za kraj był dumny!
Ach, co za naród wspaniały!
Jak uroczysty, dostojny,
Hymn jego grzmiał nad nami!
Ach jak szczerze gorzały lica,
Rozświetlone jutrzenką zgody,
Jaka piękna była stolica!
I jakie tłumne pochody!
Bohaterom w bitwach hartownym,
Pod trybuną triumfalnym marszem,
W szyku równym i nienagannym
Młodzi hołd oddawali starszym.
Celebryci, oszukańcy i lenie,
Nie mieli wówczas poklasku.
Cały naród wiodło pragnienie,
Aby żyć w awangardzie blasku!
I czy była to wielka zmaza,
W tym, że wierzyliśmy twardo,
Że "towarzysz" – to nie pusta fraza,
Ale dźwięczy to słowo prawdą.
Tak, byliśmy jednym narodem,
Mocno spojonym wiarą,
Że godności nie dochodem,
Ale lepszą się mierzy miarą.
A skądże się wzięła potrzeba,
Sztukę nurzać w wulgarnym błocie,
Zamiast chłopców wabić do nieba,
A w dziewczętach budzić uczucie?
Wszystko teraz nijaka parodia:
Mniejsze, gorsze, a nawet niższe.
Chociaż hymnu ta sama melodia,
Lecz istota, idee – gdzież że?
Tu trzeba trąbić larum!
Płakać bez utulenia.
Nie nad utratą terytorium,
Ale nad zgubą pokolenia
Puste dziś wkoło twarze,
Gdzież na nadzieję miejsce?
Jakie obce, odmienne jakże,
Od tych swojskich, znajomych wcześniej!
Człek swe życie ojczyźnie zawierzał,
Siły swoje mnożył za młodu.
Wtedy naród szanował żołnierza,
A i żołnierz był dumny z narodu.
Tu gdzie były świetliste dale,
Tu gdzie czyste były przestrzenie,
Filmy wtedy kręcili wspaniałe,
W życiu było tak jak na scenie.
Jakie wtedy dzwoniły pieśni!
Prostowały plecy i myśli!
W ich melodii rankowi rówieśni,
Na spotkanie świtu szliśmy!
A te pieśni - najważniejsze w życiu:
O marzeniach, wolności ludu,
O miłości drogiej ojczyzny,
O szacunku dla pracy i trudu.
O dziewczętach, które jak kwiatki,
Wyrastają pod słońcem maja,
O tęsknocie kochanej matki,
Co na progu czeka tam sama.
O honorze, wierności, odwadze,
I o armii - braterstwa szkole,
O wznoszonej wysoko fladze,
Ze swastyką na białym kole.
