Słone źródła w dolinie Osławy i Osławicy

Prełuki w dolinie Osławy to miejscowość w Bieszczadach Zachodnich, gdzie od wieków znane było słone źródło. Według danych gromadzonych przez Austriaków w 1848 roku miało być silne i wydajne (Bestand keine saline soll reiche Soole haben)

Madonna ze Świerzowej Ruskiej

Bezgłowa Pani ze Świerzowej

Samotrzeć pośród drzew

Chroń nas od zbrodni kainowej

Niech nas nie plami krew

I choć ze wzroku ograbiona

Może tak lepiej już

Nikt w Zielną kłosów tu nie złoży

Nie stoisz wszak wśród zbóż

A chociaż słuch Ci odebrano

To może lżej jest tak

Nie chwali dziś jak niegdyś rano

Modlitwy cichej znak

Lecz bije jeszcze w piersi serce

Choć piaskowcowy głaz

To wciąż wyciągasz swoje ręce

Przygarniasz Syna i nas

Walik czyli pochwała wyobraźni

Upalne sierpniowe popołudnie nie jest najlepszą porą na wędrówkę do krainy wyobraźni, chyba że zatrzymamy się w cieniu przydrożnej lipy i wkroczymy w jej dziedzinę zamieszkiwaną przez marzenia senne. Wszystko jest ospałe i niemrawe, białe obłoki wiszące nad głową, a nawet kobyłka i źrebię skubiące zeschłą trawę na pastwisku. W lesie, przez który wcześniej przechodziłem, sucho jak pieprz. Do szczętu wyschły nawet błotniste kałuże na leśnych drogach. Ściółka, runo, paprocie szeleszczą przy każdym poruszeniu. Dlatego pewnie udało mi się usłyszeć i dostrzec trzy przemykające wilki, którym nie pomógł nawet ich przysłowiowo lekki chód.

Spalony Horbek czy Góra św. Anny?

Jest taki zakątek polskiej ziemi - Beskidu - który tak się nam spodobał, że po pewnym czasie zrezygnowaliśmy z wakacyjnych wędrówek i rozbijaliśmy stały biwak w lesie, a wędrówki urządzaliśmy dookoła tego miejsca.

Stamtąd odjechał w dniu 7 sierpnia 1978 r., żeby już nie wrócić (raz, podczas podroży do Polski, udało mu się pokołować, nad tym miejscem w helikopterze).

Odjeżdżał z żalem - wiedział, że nie wróci, my wiedzieliśmy to też. Ale ja wracałam, wracam dotąd. Wiedział, że będę tam wracała, powiedział mi: "Jeżeli tam będziesz, nie będziesz tam nigdy sama, ja tam zawsze będę". Tęsknił do tego miejsca, pamiętał i ile razy wracałam do Rzymu, wypytywał niemal o każde drzewo.

Szczególnie wspominał górę, którą nazwaliśmy Górą św. Anny, ponieważ właśnie w dniu 26 lipca znaleźliśmy ją i na jej zboczu postawiliśmy biwak. Odtąd ta nazwa stał się symbolem beskidzkich wspomnień - i gdy wracaliśmy do nich myślą, mówiło się "Idziemy na Górę św. Anny", nawet gdy w rzeczywistości szliśmy do ogrodu Castel Gandolfo albo na dach w Watykanie. Symbol - oznaczający piękno świata i wdzięczność dla Stwórcy.

Wracałam wielokrotnie do tego miejsca przez wszystkie te lata od września 1978 r. chodziłam tam pełne 28 lat. Wracałam w różnych porach - a On ten zakątek znał tylko z lata.

Zielna w Skalniku

Matka Boża Skalnicka - źródło: http://www.parafiaskalnik.pl/

Święto Matki Bożej Zielnej czyli Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, to na Pogórzu Karpackim jeden z ważniejszych dni świątecznych. Związane zwykle było z dziękczynieniem za zebrane plony, stąd też do kościołów przynoszono nie tylko bukiety kwiatów, ziół i kłosów, ale dożynkowe wieńce o często wymyślnych kształtach zwane również "zielami". Niekiedy były to prawdziwe arcydzieła sztuki jakbyśmy to dziś powiedzieli "florystycznej", a może trafniej by to było nazwać rzeźbieniem w zbożu? W mojej macierzystej pogórskiej parafii ćwierć wieku temu, takich  "ziel" bywało nawet dwa tuziny. Każde w obstawie pięciu par, zwykle w ludowych strojach.  Przywiezione z bliższych i dalszych zakątków, z paradą na drabiniastych wozach, zaprzężonych w parę, a niekiedy czwórkę gniadych lub karych koni.